در روزهای آخر اسفند، در نیمروز روشن، وقتی بنفشهها را با برگ و ریشه و پیوند و خاک در جعبههای کوچک چوبین جای میدهند جوی هزار زمزمهی درد و انتظار در سینه میخروشد و بر گونهها روان. ای کاش آدمی، وطناش را همچون بنفشهها میشد با خود ببرد هر کجا که خواست! در روشنایی باران، در آفتاب پاک---(شفیعی کدکنی)
برچسب:
نویسنده: حامد محمدی
تاريخ: دوشنبه
27 شهريور
1402 ساعت: 15:02